Hier sta je dan, tiende. Na 13 wedstrijden zijn we laatste in de competitie. Dit keer hebben we zelfs een keer met 4-0 verloren (van VCV Veenendaal). Was dat nodig? Nee, want de potentie binnen het team is er absoluut.

Maar is het nuttig dat we verliezen? Ja, zonder twijfel. Soms heb je seizoenen waarin winnen lastig is. In ons geval komt dat niet door blessures of wisselingen binnen het team. Sterker nog, we zijn beter dan vorig jaar en begonnen het seizoen met de ambitie om bovenin mee te draaien. Toch staan we onderaan.

Hoe dat komt? Simpel: de tegenstanders zijn stabieler en sterker geworden. Waar we vorig jaar nog profiteerden van fouten van anderen, moeten we het dit seizoen volledig zelf afdwingen. We spelen nu in een sterkere Tweede divisie, waar teams minder cadeautjes weggeven en constanter presteren. Daardoor kunnen we het ons niet veroorloven om met halve kracht te starten of te verslappen tijdens wedstrijden, wat afgelopen zaterdag gebeurde. Maar misschien is dit juist wat we nodig hebben. Falen is tenslotte de beste leerschool.

Pijnlijke ervaringen blijven langer hangen en zorgen voor verandering. En die verandering ís er. Ik zie bij meerdere spelers mentale groei. Ze tonen veerkracht, pakken meer verantwoordelijkheid en blijven ondanks de  teleurstellingen gefocust. De vraag is alleen: gaat dat nog op tijd het verschil maken?

Feit blijft dat er, gezien de puntendeling, nog steeds mogelijkheden zijn. We hebben nog aansluiting met de middenmoot en als de mentale groei zich doorzet, kunnen we in de laatste wedstrijden nog verrassen. Het wordt een uitdaging, maar één ding is zeker: we gaan er alles aan doen.

Gijs Heusinkveld, rechts, in overleg met Joep Hagenaars.

Foto’s: Martien Wassink.